η πιτσιρίκα

αγαπώ μια πιτσιρίκα
ρε γαμώ το που τη βρήκα

έχει ο διάβολος ποδάρια
μα κεινής κερδούν αλάργα

έχει η κόλαση φωτιά
αυτή μου τρώει τα λεφτά

ρεμπέτικο

σαν παίζει
αυτός το μπαγλαμά
σωπαίνει όλος ο ντουνιάς
τι είναι τ' αποκαΐδια του
στην πένα φορτωμένα
και κάθε χτύπος των χορδών
απεμπολεί πόνο και αίμα

σομαλία

θα πα να γένω πειρατής
κάτω στη σομαλία
να πιάνω τα βαπόρια τους
και να ζητώ τα δίκια

κοντραμπατζής ην ο παππούς
και πειρατής τ' αγγόνι
αφού σε τούτο το ντουνιά
το δίκιο σε ματώνει
κι ότι κι αν πούμε ρε παιδιά
το γδίκιο σε στοιχειώνει

καλό βράδυ

η μαύρη πουτάνα
σηκώνει το χέρι
στον καντηλανάφτη που κυλά
την κίτρινη ρόδα νωχελικά
στην οδό πατησίων

ευτεία δεν έκει λεφτά
πιάσει πούτσα

μια δυο τρεις τέσσερις πέντε
έξω εσύ δε χωράει

έξι επτά οκτώ εννιά δέκα
τετράγωνα μάζεψε το ξερό

θα του ψελλίσει δειλά
ευχαριστώ
του φτάνει

καλό βράδυ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

κάθε βράδυ στο μουσείο
καινούρια έκθεση
μοναδική
νέα αγάλματα αρτιμελή
προσμένουν τις ορδές
με τις τελευταίου τύπου
πανάκριβες φωτογραφικές
μηχανές
να τ' αποθανατίσουν
σε πόζες αληθινές

ανοιχτά
από τη δύση του ηλίου
ως την ανατολή
ρεαλιστική πολιτική

του μάρκου η μάνα

στείλε με μάνα στείλε με
στείλε με μάνα για νερό
να σου το φέρω δροσερό

σπάστο κανάτι σπάσε το
σπάστο κανάτι το μικρό
κι εγώ μεγάλο θα σου βρω

ρίξε τα ζάρια ρίξε τα
ρίξε τα ζάρια μην αργώ
να πάω στη μάνα το νερό

στέρεψε μάνα στέρεψε
στέρεψε η βρύση η παλιά
στέρεψε πάρε μ' αγκαλιά

πάρε με μάνα πάρε με
απά στο θρόνο βάλε με
όλους να τους εχτρέψω
και να τους μακελέψω

η λιτανεία

ξεκίνησα ρε μάγκες μου
να κάνω λιτανεία
και πήρα τον αμαξωτό
με βόρεια πορεία

αφού το χρυσοπλήρωσα
έφτασα στη λαμία
και από κει στο δομοκό
ελλάς τι μεγαλεία

εις την καρδίτσα έφτασα
πούχει καρδιά μεγάλη
και στων τρικάλων τα στενά
την πύλη δεν είν' άλλη

ποτάμια βλέπω γύρα μου
πλατάνια και αγάλι
αγάλι έρχοντ' άγγελοι
και καίνε μου τη μαύρη

τη μαύρη την ψυχούλα μου
και μου τηνε ροδίζουν
γελάει η καρδούλα μου
ρε μάγκα δεν πάω πίσω

καλογεράκι θα γενώ
χωρίς το μαύρο ράσο
και σε σπηλιά σαν άγιος
θα πάω να μονάσω

σταρ ελλάς

ο ύπνος χρόνια τώρα
δεν την παίρνει αγκαλιά
ανέραστη
μαραζωμένη
προδομένη
πασαλειμένη κόκινο φτηνό κραγιόν
γέρικη σκύλα με τρία ποδάρια
και την ουρά στα σκέλια
τρώει
από τα σκουπίδια
όλο και πιο συχνά κλωτσιά
θολή ανάμνηση τα σταριλίκια
κόκα
ο ήλιος
η θάλασσα
και τα βουνά
αρχαίων προγόνων η λατρεία
νταβατζήδων θωπεία
νεοελλήνων μαλακία
ω! σταρ ελλάς
εσύ γλυκιά πατρίδα

το νανούρισμα

κι αυτή
αχάριστη μητέρα
στέκει χωρίς ντροπή
μπροστά στη νεκροστολισμένη κόρη

της ζητά να σηκωθεί να τραγουδήσει
εκείνο το νανούρισμα
που της έλεγε μικρή

πέρασε η ώρα
νυστάζει
και δε μπορεί να κοιμηθεί

αστεία ερώτηση

αστεία ερώτηση
τι θέλω
ν' απανθρακωθώ
ή στο χώμα να χωθώ


προτιμώ ν' αναστηθώ


σα μεσσίας
τον κόσμο να γυρίσω
κι ότι είναι λάθος
να ευλογήσω