ήγγικεν η ώρα

μυστικοπαθείς
εγωτραφείς
εσωστρεφείς
μικροαστοί κοντυλοφόροι
ήγγικεν η ώρα
το τάλαντό σας ν' αποδώσετε
σε εαυτούς π' ανήκει

παρελθούσα γενέθλια μέρα

τριανταεπτά
με παίρνει αριστερά
και με τσακίζει

τριανταεπτά
με παίρνει δεξιά
και με ορίζει

τριανταεπτά
ίσια μπροστά
μπονάτσα την καρδιά
μού σκίζει

τριανταεπτά
μπουμπούκια ανοιγμένα

τριανταεπτά
μπουμπούκια σαπισμένα
στο χώμα πατημένα

τριανταεπτά

-έσκυψα
τα μάζεψα
κάπου τα παράχωσα .

ο άνθρωπος με τα σπίρτα

μιά δραχμή
ένα κουτάκι σπίρτα
μιά δραχμή

ούτε παραπάνω
ούτε παρακάτω

ελεημοσύνη δε ζητά
μιά δραχμή μονάχα
ένα κουτάκι σπίρτα

χθες σιγά

μου είπες χθες σιγά
κάναμε κάποια λάθη
μα η ζωή αγάπη μου
είν' όλη ωραία λάθη

κάποιος κάπου κάποτε είπε

κάποιος Καμύ από την Αλγερία
κάπου
κάποτε
είπε:
" Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα
σ' έναν κόσμο που έχει ελευθερία
αλλά δεν έχει δικαιοσύνη
και σ' έναν κόσμο που έχει δικαιοσύνη
αλλά δεν έχει ελευθερία "
κι εγώ ο μικρός, ο μη σοφός,
ο μέσος ανθρωπάκος
ρωτώ πως είναι δυνατόν
να μου ζητούν
ποιά προτιμώ
από τις δύο αδελφές
μια άθλια ζωή να ζήσω

τις σιαμαίες που αγαπώ
δε θα χωρίσω
έχω τον τρόπο και τις δυό
να κατακτήσω

βγήκεν ο ήλιος

η Ζωή δε μπορεί να ξεχάσει

όταν το φεγγάρι είναι στη χάση
γυρνά στο πλευρό
κοιτά το κενό
σηκώνεται μόνο για λίγο νερό

ψηλά στο ταβάνι
βλέπει ουρανό
τ' αστέρια σα μύτες καρφίτσας
τρυπώνουν βαθιά στο μυαλό

σήκω Ζωή μου
σήκω ψυχή μου
να βγεις στο δρόμο

βγήκεν ο ήλιος
να! παίζουν έξω
και πάλι τα παιδιά

μες του μυαλού

μες του μυαλού μου τα θολά νερά
καράβι ταξιδεύει
ψάχνει να βρει κάπου στεριά
λιμάνι για να δέσει

μα είν' τα κύματα θεριά
ο άνεμος λυσσομανά
ο ασύρματος μοιρολογά
οι ναύτες μεθυσμένοι

μες του μυαλού μου τα θολά νερά
καράβι βολοδέρνει
στέκει ορθός ο καπετάνιος γελαστός
απ' ώρες πια νεκρός και δεν το ξέρει

Επάγγελμα Ποιητής

Άνεργος
Τεχνίτης να γινείς
(ηλεκτρολόγος, υδραυλικός,
μηχανικός αυτοκινήτων).
Λεφτά έχει καλά.
Δεν προλαβαίνω
πρέπει πρώτα βοηθός
κι αν με τα χρόνια είμαι καλός…
Δεν προλαβαίνω
ο χρόνος εχθρός.

Κάπου στα χέρια μου έπεσε
ένα βιβλίο με ποιήματα.
Είναι επάγγελμα ο Ποιητής;
ρώτησα ένα φίλο.
Έτσι θαρρώ.
Κι από λεφτά;
Δε ξέρω.
Μου φάνηκε εύκολο αρχικά
λέξεις στη σειρά
κι όσο πιο σπάνιες κι ακριβές
- μακριά από την απλοϊκότητα των ομιλουμένων-
τόσο πιο καλά.

Αγόρασα τετράδια και μολύβια
- τα εργαλεία λένε κάνουνε το μάστορα-
κι άρχισα με μανία
τις άδειες, λευκές σελίδες
με λέξεις να γεμίζω.

Χάθηκα από φίλους και γνωστούς.
Κάποιοι - εκ των υστέρων έμαθα-
φοβήθηκαν για το απονενοημένο.
Και άλλοι - λίγοι ευτυχώς-
διέδιδαν ότι οικειοθελώς είχα εγκλεισθεί.

Μα όλο ετούτο τον καιρό
κλεισμένος σε νεκρικό δωμάτιο
μ’ ένα ποτήρι αλκοόλης για τροφή
συνέχιζα
τις άδειες, λευκές σελίδες
με λέξεις να γεμίζω.

Ότι ήξερα από λέξεις τόγραψα
κι ήμουνα σίγουρος πως επάγγελμα
πλέον βρήκα. Ποιητής.
( Η μάνα μου - συγχωρεμένη νάναι -
θάτανε περήφανη που βρήκα κάτι επιτέλους
να αξίζει).

Τι γίνεσαι;
Τι κάνεις;
Βρήκες δουλειά;
Ποιητής.
Και είναι αυτό δουλειά;
Έτσι θαρρώ.
Έχει καλά λεφτά;
Δεν ξέρω.

Δέος και φόβος
εμπρός στην είσοδο του
μεγαλοπρεπούς κτιρίου.
Ακαδημία Ποιητών.

Τι θα θέλατε, κύριε;
Το επάγγελμα μου Ποιητής.
Στα χέρια το έργο μου κρατώ.
Που πρέπει να απευθυνθώ;
Καταλαβαίνω. Δυστυχώς δεν έχουμε θέση κενή.
Τον άλλο μήνα, ίσως τότε….
Έγνεψα και αποχώρησα συγκαταβατικά.

Αφού τεχνίτης δε μπορούσα να γινώ
και το επάγγελμα του Ποιητή ήταν κλειστό
έπιασα δουλειά ως μεταφορέας σωμάτων και ψυχών
- ταρίφας ή ταξιτζής στο πιο ποιητικό.

αλήθεια Αλήθεια

αν τελικά ο χρόνος σβήνει τις πληγές
τι μένει;
η ανάμνηση ν'ακολουθεί ως το τέλος.
η μνήμη επιλεκτικά ανακυκλώνει,
λάθη κι αδυναμίες χαράζουν τη γραμμή.

Να μην ξεχνάς,
μέλλον αλλιώς δεν έχεις.
κριτής στα γεγονότα να σταθείς
κι αν την αλήθεια δε μπορείς να δεις,
ένα ερώτημα στο τέλος θα δεχθώ.
Ποιός ξέρει την Αλήθεια, αλήθεια;

ύπνε που παίρνεις τα παιδιά...

τι γλυκά
που με φιλείς
κι έτσι απαλά
γυρνάς πλευριά
να κοιμηθείς