του μάρκου η μάνα

στείλε με μάνα στείλε με
στείλε με μάνα για νερό
να σου το φέρω δροσερό

σπάστο κανάτι σπάσε το
σπάστο κανάτι το μικρό
κι εγώ μεγάλο θα σου βρω

ρίξε τα ζάρια ρίξε τα
ρίξε τα ζάρια μην αργώ
να πάω στη μάνα το νερό

στέρεψε μάνα στέρεψε
στέρεψε η βρύση η παλιά
στέρεψε πάρε μ' αγκαλιά

πάρε με μάνα πάρε με
απά στο θρόνο βάλε με
όλους να τους εχτρέψω
και να τους μακελέψω

η λιτανεία

ξεκίνησα ρε μάγκες μου
να κάνω λιτανεία
και πήρα τον αμαξωτό
με βόρεια πορεία

αφού το χρυσοπλήρωσα
έφτασα στη λαμία
και από κει στο δομοκό
ελλάς τι μεγαλεία

εις την καρδίτσα έφτασα
πούχει καρδιά μεγάλη
και στων τρικάλων τα στενά
την πύλη δεν είν' άλλη

ποτάμια βλέπω γύρα μου
πλατάνια και αγάλι
αγάλι έρχοντ' άγγελοι
και καίνε μου τη μαύρη

τη μαύρη την ψυχούλα μου
και μου τηνε ροδίζουν
γελάει η καρδούλα μου
ρε μάγκα δεν πάω πίσω

καλογεράκι θα γενώ
χωρίς το μαύρο ράσο
και σε σπηλιά σαν άγιος
θα πάω να μονάσω

σταρ ελλάς

ο ύπνος χρόνια τώρα
δεν την παίρνει αγκαλιά
ανέραστη
μαραζωμένη
προδομένη
πασαλειμένη κόκινο φτηνό κραγιόν
γέρικη σκύλα με τρία ποδάρια
και την ουρά στα σκέλια
τρώει
από τα σκουπίδια
όλο και πιο συχνά κλωτσιά
θολή ανάμνηση τα σταριλίκια
κόκα
ο ήλιος
η θάλασσα
και τα βουνά
αρχαίων προγόνων η λατρεία
νταβατζήδων θωπεία
νεοελλήνων μαλακία
ω! σταρ ελλάς
εσύ γλυκιά πατρίδα

το νανούρισμα

κι αυτή
αχάριστη μητέρα
στέκει χωρίς ντροπή
μπροστά στη νεκροστολισμένη κόρη

της ζητά να σηκωθεί να τραγουδήσει
εκείνο το νανούρισμα
που της έλεγε μικρή

πέρασε η ώρα
νυστάζει
και δε μπορεί να κοιμηθεί

αστεία ερώτηση

αστεία ερώτηση
τι θέλω
ν' απανθρακωθώ
ή στο χώμα να χωθώ


προτιμώ ν' αναστηθώ


σα μεσσίας
τον κόσμο να γυρίσω
κι ότι είναι λάθος
να ευλογήσω

το γλέντι

άντε σε μια βάρκα μπήκα
στη σπηλιά του δράκου βγήκα

βλέπω τρεις αγγέλους χάμω
και το διάβολο από πάνω

με κοιτάνε και γελούνε
και γλυκά μου τραγουδούνε

τα ανθρώπινα τα λάθη
είναι των αγγέλων πάθη
του διαβόλου κοινωνία
του θεού η αμαρτία

έλα κάτσε εδώ κοντά
τον εσφάξαμε το δράκο
να τον φάμ' μπουκιά μπουκιά

κι εξεκίνησε το γλέντι
άνθρωποι άγγελοι διαβόλοι
κι ο θεός από κοντά

τα ανθρώπινα τα λάθη
είναι των αγγέλων πάθη
του διαβόλου κοινωνία
του θεού η αμαρτία

σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

κάλλιο ενός βαρβάρου η σπάθα
να μούκοβε σύριζα τη γκλάβα

παρά κουμπάρος σοσιαλιστής βαμπίρ
να μου ρουφάει το αίμα στάλα στάλα
και να μου τραγουδάει για το καλό σου
κοίτα είναι νεκρός ο διπλανός σου

ακροβασία

θα έρθει και για σε η στιγμή
που θα σου ζητηθεί
σ' ένα λεπτό σκοινί να ισορροπήσεις

τη γνώση τους ως συμβουλή
όλοι οι σοφοί του κόσμου θα προσφέρουν
κοντάρι ή ομπρέλα αν θα κρατήσεις

αλλά κανείς δε θα σου πει
πως το σκοινί είναι γρασαρισμένο

ήρθε η ώρα σου
μη φοβηθείς
ν' ανοίξεις τα φτερά
που σούδωσε η γριά μαμή
σαν σε απίθωνε στης μάνας σου την αγκαλιά

πέτα
πέταξε ψηλά
μόνο μη φοβηθείς
δεν είναι από κερί αυτά

στην οδό αθηνάς

εσύ που έμαθες
να κοιτάς ψηλά
θα είδες
τα μώβ λουλούδια

κρέμονται από γυμνά κλαδιά
κρύβουν την ακρόπολη
αυτή την εποχή του χρόνου
στην οδό αθηνάς

3+1=0

μες τα συνθήματα
κραυγή νεανική

κάψτε τα
κάψτε τα όλα

άφωνα ειδώλια
σε στάση προσευχής
ρωτούν τυφλά
θεών είδωλα
τι έχει μείνει
που να μην καεί;

η απάντηση
μια απλή πράξη
αριθμητικής
3+1=0

θα σε μαλώσει
η δασκάλα
λέει ο πατέρας
στο παιδί
η πράξη ήταν τόσο
απλοϊκή