Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

βιογραφικό

επήγα στα καλύτερα σχολεία
η λαχαναγορά του ρέντη ένα απ'αυτά

πίσω από σωρούς καφάσια
να κοιτώ γύρω από τη φωτιά
τους αχθοφόρους του πόνου
να παίζουν το μεροκάματο
σε μια ζαριά

κρεατέμποροι με γούνες και χρυσαφικά
να πιάνουνε ο ένας τον κόλο του άλλου
γαμοσταυρίζοντας τα θεία
ενώ ο ιερέας έκανε παράκληση
στην παναγιά για πιο πολλά λεφτά

ένας αιγυπτιώτης εργάτης
ένα κι εξήντα και στα κιλά λειψός
ισορροπεί στον ώμο
ένα μπροστινό γερμανικό
βαρύ όσο τρεις φορές ο ίδιος

ανοίγει δρόμο
στους γλυστερούς διαδρόμους
ανάμεσα σε χασάπηδες εμπόρους
φορτηγατζήδες τελωνειακούς
αστυκτηνίατρους εκτελωνιστές αγορανομικούς
για να προλάβει αυτό το αδύναμο σώμα
να βγάλει όσο πιο πολλά μπορεί

δίπλα ένας γίγαντας μαύρος
παλεύει μ' ένα μπούτι μοσχαρίσιο
που δε λέει να του παραδοθεί

βαρύς γλυκός ο ελληνικός
στη χόβολη ψημένος
καίει τα χείλη

ο άσσος σκέτος μαγκιά εφηβική
είναι παρελθόν
σαν τη μπαρμπουτιέρα που παραδόθηκε
στο ληστή με τόνα χέρι

στης βαρβακείου τα χασάπικα
έκανα μεταπτυχιακό
θυμάμαι ακόμα στον καύσωνα
τα κρέατα να ψήνονται στον πάγκο

κι εγώ ν' ακούω την πενιά του μάρκου
μες τη χασάπικη αγορά ένα χασαπάκι
χαμογελώντας στη ζωή πούχα μπροστά
ραντισμένος με άρωμα σάπιων κρεάτων

τώρα
ξαναγυρνώ ξημέρωμα μεθυσμένος
με φίλους για πατσά
τους ενοχλεί πάντα αυτή η μυρωδιά
μα εγώ μυρίζω εργάτη ευωδιά

νοσταλγώ τον άσσο σκέτο
το έξι πέντε στη ζαριά
και τη ζωή που ξόδεψα έτσι στο πουθενά

4 σχόλια:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Στο κλίμα σου πάντα:
απομυθοποίηση των πάντων και βαρύς καημός-
όπου εμπλέκονται
ο Μάρκος (Ελευθερία Αρβανιτάκη)
η κρεαταγορά και μια ζωή που της λείπει η ποίηση.. και γι αυτό
ψάχνεις τώρα κάπως να την χωρέσεις μες τις λέξεις...
ανασταίνοντας με τις λέξεις
αυτό το γόνιμο νόημα της ύπαρξης που αξίζει ύπαρξη να είναι..
Την καλησπέρα μου!

Νικηφόρος Τζιμιτζάς είπε...

φίλε στρατή στέλλα χασκήλ όχι αρβανιτάκη και η ποίηση δε λείπει από πουθενά μόνο κρύβεται

Κάκια Παυλίδου είπε...

Ανενταχτα μία μαγκικη παρουσία περπατησε όλο το οδοστρωμα μεχρι την άκρη της απολογίας της ζωής που περνα ανεπιστρεπτι!...


Βασανιζομαι για την ενεργεια που ξοδεψα στους θεούς, που έμαθα ότιπροσφατα πεταξαν το φωτοστεφανο και ελευθεροι πια απολαμβανουν Μαρκο και ζαριές...

Να ριξω μια?...

Ντόρια!...
φτου!...
κι όμως ακομη κι όταν χάνω, έχω μαθει να φευγω κερδισμενη!...

Τα φιλια μου, Νικηφορε... κερδισα έναν ακομη φιλο!....
παραδεχεσαι?....

Νικηφόρος Τζιμιτζάς είπε...

πάντα με ψηλά το κεφάλι
χαμογελαστοί κι μ' ένα δάκρυ

παραδέχομαι

πολλά φιλιά